Vrijwilligerscentrale gaat voor de juiste match

Ze zijn er altijd wel geweest, mensen die met gevoel voor verantwoordelijkheid vrijwillig de medemens helpt. Vorig jaar was het Europese jaar van de vrijwilliger, een jaar waarin de vrijwilligers extra aandacht kregen. Veelal vinden mensen zelf hun weg omdat zij bijvoorbeeld lid zijn van een vereniging, de ander wil graag helpen maar heeft geen idee waar en hoe dat dan geregeld is. In 1983 besloot de gemeente Den Helder dat het beter was het vrijwilligerswerk te organiseren. Naast een paar beroepskrachten als Johan Brand en Mariëtte Nannings draait de centrale eveneens op vrijwilligers. “Zij houden bijvoorbeeld de vacaturebank bij”, vertelt Johan. “We brengen mensen die hulp zoeken en mensen die bereid zijn die te geven bij elkaar. Het draait allemaal om de juiste match”, aldus Mariëtte.

In de Sluisdijkstraat werd de eerste centrale ingericht ondersteund door SOO (Stichting Samenlevings Opbouw Orgaan). “Alles zat toen nog letterlijk in mappen. Dat viel soms niet mee. Zeker niet wanneer iemand zelf niet wist wat hij wilde, dan moest je al die mappen langs”, vertelt Mariëtte lachend. In 1990 werd de Vrijwilligerscentrale een onderdeel van SOO en verhuisde naar de Langestraat. In 1996 ging het verder onder de vlag WMD en verhuisde de centrale naar het Bernhardplein. “Tot 2002 zaten we samen met andere organisaties zoals maatschappelijk werk en sociale raadslieden in het Steunpunt onder de bibliotheek. Toen het Steunpunt een andere invulling kreeg verhuisden wij naar de Van Heemskerckstraat en sinds 2009 zijn we een onderdeel van Stichting De wering”, laat Johan weten.

Vanaf dat in 2003 de website in de lucht was, werden de bestanden langzaamaan gedigitaliseerd, wat met name voor de vacaturebank een hele verbetering was.  “We hebben zo’n 350 organisaties die op zoek zijn naar vrijwilligers. Veel daarvan komt uit de zorg. Neem Noorderhaven, De Koogh en de Zeester, allemaal instellingen die veel vrijwilligers kunnen gebruiken om bijvoorbeeld met de bewoners te wandelen of spelletjes te doen”, aldus Mariëtte. Andere instellingen die extra helpende handen kunnen gebruiken zijn bijvoorbeeld stichtingen uit de cultuursector zoals Stichting Stelling, of verkeersregelaars bij evenementen als de avondvierdaagse, de Visserijdagen en De Halve van Den Helder. “Per instelling verschilt het aantal benodigde vrijwilligers, soms gaat het om één vrijwilliger, een andere organisatie heeft er misschien wel 15 nodig en bij grote evenementen zijn er wel 40 tot 50 mensen op de been”, zegt Johan.

Een terugkerend knelpuntje zijn bestuursleden. “Die zijn altijd moeilijk te vinden. De meeste mensen vinden het juist leuk om buiten de deur iets te doen en bestuurswerk gaat vaak vanuit de eigen woning”, aldus Mariëtte. “We krijgen ook mensen aangeboden van de UWV omdat niet iedereen meteen de stap naar betaald werk kan maken en met vrijwilligerswerk ervaring op kunnen doen. Bij re-integratietrajecten kan vrijwilligerswerk een onderdeel zijn en vaak melden zich ook mensen aan met een beperking. We gaan altijd op zoek naar de kwaliteiten van mensen en de juiste plek waar die ingezet kunnen worden”, aldus Johan.

Ter ondersteuning  bied de vrijwilligerscentrale cursussen aan. “Financieel beheer, reanimatie,EHBO en AED voor bijvoorbeeld sportverenigingen, mentale weerbaarheid waar men leert hoe met bepaalde dingen moet worden omgegaan en waar iemand zijn grenzen legt, om er een paar te noemen. De cursus fondsenwerving doen we ieder jaar. Nu de overheid steeds minder vergoed moeten veel organisaties zelf fondsen werven. Die cursus zit ook altijd vol”, lacht Johan vriendelijk.  Sinds kort is in het Wijkhuis in Nieuw Den Helder op de dinsdag- en donderdagochtend van 10 tot 12 uur iemand van de vrijwilligerscentrale aanwezig en van maandag tot en met donderdag zijn medewerkers in de Van Heemskerckstraat te vinden. “We werken nu ook nauw samen met Jeugdzorg en hebben een nieuw project ‘De vrijwilliger in de klas’, waarbij een vrijwilliger op (basis)scholen vertelt wat het inhoud”, aldus Mariëtte. Andere organisaties waar nauw mee wordt samengewerkt zijn Ouderenbonden, Stichting Vrijwaard, Wonen Plus en Humanitas.

François van ’t Sant

Een man die grote hoogte en diepe dalen kende in zijn leven, eenvoud en tegenslag maar vooral ook de betekenis kende van strijdbaar zijn. Geboren in een eenvoudig gezin op 11 februari 1883 te Den Helder. Vader Laurens was Nederlands Hervormd predikant en kreeg samen met moeder Néline in totaal negen kinderen. Een arm gezin en geld om te studeren was er zeker niet. Na de mulo ging hij werken bij de PTT als telegraafbeambte en was onder andere werkzaam in Almelo. In 1906 veranderde hij van werkkring en werd schrijver bij de gemeentepolitie te Rotterdam. Het werk lag hem en na een half jaar werd hij bevordert, kreeg de inspecteursrang en werd in 1910 belast met de leiding van de rivierpolitie, waar hij voor het eerst in aanraking kwam met inlichtingenwerk, de rode draad in zijn verdere leven. Hij trouwde op 27 augustus 1914 met Kirstin Margeretha Johnsson met wie hij in 1915 één dochter kreeg, Hannie Evelina.

De eerste wereldoorlog brak aan en hoewel Nederland officieel neutraal was in die periode werkte de inlichtingendienst GS III nauw samen met de Engelse Secret Intelligence Service (SIS) onder leiding van Richard Bolton Tinsley, een goede vriend en buurman van François, die in die tijd medewerker was bij GS III. François onderhield ook contacten met Duitse spionnen en toch bleven de geruchten hardnekkig de ronde doen dat GS III een filiaal was van SIS en door de Engelsen werd gefinancierd. In 1916 werd hij op 33 jarige leeftijd hoofdcommissaris van politie in Utrecht. Hij voerde een aantal vernieuwingen door zoals een achturige werkdag en hij richtte de afdeling zedenpolitie op. In april 1918 legde hij op verzoek van Tinsley contact met de Britten voor vredesonderhandelingen tussen Engeland en Duitsland, een verzoek waar hij graag aan voldeed.

Op 25 oktober 1920 werd François hoofdcommissaris in Den Haag. Hij kreeg te maken met de escapades van Prins Hendrik (Hendrik van Meckelenburg- Schwerin), de echtgenoot van Koningin Wilhelmina. Voor zijn buitenechtelijke kinderen was Hendrik financiële verplichtingen aangegaan die soms buitensporig konden worden genoemd, zoals voor zijn zoon Pim Lier. François had zijn handen vol aan de Prins en deed verwoede pogingen om overzicht te houden op diens levensstijl. Zo arrangeerde hij in zijn eigen woning Huize Windekind ontmoetingen met prostituees voor Hendrik.  Door de discrete wijze waarop hij oplossingen vond voor het losbandige leven van de Prins verwierf hij het vertrouwen van Koningin Wilhelmina. Op 1 januari 1935 werd hij haar particulier secretaris. François kwam zelf in opspraak, werd verdacht van chantabele praktijken, met name in de affaire Elisabeth le Roi, waarbij hij een Brusselse gezant geld afgeperst zou hebben. De exacte toedracht is echter nooit boven water gekomen.

Gedurende de oorlogsjaren verbleef hij in London met Koningin Wilhelmina. François liet zijn gezin achter in Nederland. In London werd hij raadsadviseur bij het ministerie van Justitie en hoofd van de Centrale inlichtingen dienst (CID), maar bleef eveneens in dienst bij de koningin. Dit ontlokte de nodige kritiek en dus trad hij af als hoofd van de CID in 1941. Onder druk van onder andere Winston Churchill kreeg hij in 1944 eervol ontslag van Wilhelmina. François bleef in London tot 1952, keerde toen terug naar Nederland  en vestigde zich in Rotterdam. Al snel raakte hij weer betrokken bij het hof en bleef dit tot aan de dood van Wilhelmina in 1962.  Zelf overleed hij te Rotterdam op 3 juni 1966 op de respectabele leeftijd van 83 jaar.

Veilig fietsen dankzij verkeersdiploma

Vanaf de eerste klas lagere school hebben veel kinderen de trappers al onder de benen, want niets is Hollandser dan fietsen. Maar veilig en zelfstandig deelnemen aan het verkeer, daar is heel wat meer voor nodig dan het bedienen van de pedalen. In 1932 werd daarom Veilig Verkeer Nederland opgericht. Het hoofdkantoor zit tegenwoordig in Amersfoort en Nederland is verdeeld in acht regionale afdelingen. Den Helder behoort tot regio West. Zowel in Julianadorp en een dag later in Den Helder worden al jarenlang de verkeersexamens afgenomen.

Behalve de kernploeg, bestaande uit zes personen, waren 35 verkeersouders dit jaar bij de examens betrokken en twee scholieren van Lyceum aan zee voor hun maatschappelijke stage. Konden de leerlingen van groep zeven en acht in Julianadorp het examen afleggen in gunstige weersomstandigheden, Den Helder trof een winderige dag met veel regen. Voor de ouders die de controleposten bemanden beslist geen pretje, maar ook voor de deelnemers een extra beproeving.  Degenen die de uitgifte van shirts en rugnummers op zich namen hadden meer geluk, want Hotel den Helder stelde het overdekte Atrium beschikbaar.

Tot vier jaar terug was Cees Smit de motor achter Veilig Verkeer Den Helder. Het toenmalige bestuur bestond uit voornamelijk leerkrachten. Niet vreemd, wetende dat de theorie altijd door docenten op school word gegeven aan de hand van een leerpakket van VVN. Leerlingen moeten eerst geslaagd zijn voor het theorie examen voordat ze aan het praktijkexamen mee kunnen doen. In 2009 nam Kees Bazen het voorzitterschap over en werd Koos van Beveren, die al jaren betrokken is bij de afdeling Veilig Verkeer Den Helder,  secretaris van het nieuwe bestuur vanaf 2010.

Voordat de leerlingen echter van start konden, werden eerst de fietsen van bel tot achterlicht nagekeken. Geen bel, licht of goede remmen, dan kon er dus niet meegedaan worden. Tijdens het fietsen werd vooral gelet op kijkgedrag zoals over de schouder kijken bij het veranderen van richting en of de voorrangsregels goed werden toegepast. Dit jaar werd voor het eerst een extra les toegevoegd over de dode hoek, waarvoor rijschool Konsum uit Den Helder en verkeerschool Paul uit Alkmaar met een vrachtwagen op het terrein stond. Wethouder Suzanne den Dulk die het startschot gaf in Den Helder nam de gelegenheid ten baat om zich eveneens over de dode hoek voor te laten lichten. In totaal deden 24 scholen mee met ruim 600 leerlingen. Voor de vier procent die het examen om welke reden ook niet behaalden, is er volgend jaar de herkansing.

Oranjerie als Sprookjestuin

Voor één avond veranderde de prachtige Japanse tuin in Den Helder in het decor voor een onwerkelijke wereld. Elven, een drijvende Diva in de karpervijver en een dwerg die op zoek is naar een vogel, bracht de bezoeker naar de wondere wereld waar fantasie de werkelijkheid kruist. In de tuinen en kassen waren levende beelden te bewonderen en uiteraard was er muziek. In combinatie met de bijzondere tuin, het prettige lenteweer en de verlichting was het geheel een unieke beleving.

De bezoeker werd al buiten de poorten van de Oranjerie vermaakt door het muziek trio, kreeg een wijntje van de elven en een voorproefje van wat hen te wachten stond met de langs dwarrelende mythische figuren Flora en Fauna. Met een plattegrond in de hand, uitgedeeld door onder andere voorzitter Pieter Blank, voor deze avond helemaal in stijl gekleed, kon de bezoeker zijn of haar eigen weg vinden in deze wondere wereld. In de Engelse aandoende Oranjerietuin stond een waterput met een dame uit lang vervlogen tijden. ‘Twee emmertjes water halen’ luidde de titel van dit beeld. Een klein stukje bij haar vandaan stond ‘moeders trots’, een compleet plaatje van een moeder met een kind op de arm waarbij zowel de kleding als de kinderwagen een tijdloos beeld vormden.

In de prikkelende omgeving van de cactuskas zat ‘De Denker’ , een schepping van beeldhouwer Auguste Rodin uit 1881. Aan de bedenkelijke uitdrukking op het gezicht van dit levende beeld was af te lezen dat hij de wereld sindsdien niet zo heel veel beter vond geworden. In de tropische kas tussen vogels en vlinders zat ‘Sofa van Zittuël’, de beschermengel van vergaderingen. Wie uit haar beker drinkt vind rust en zuiverheid. Later op de avond werden beelden en voorstellingen uitgelicht wat de sfeer van mythe en sereniteit versterkte.

“We wilden iets doen met licht en lucht, want Den Helder is beroemd om haar prachtige luchten”, vertelt ceremoniemeester van de avond Pieter Blank. Samen met Margriet Jacobs en nog enkele collega’s bezochten ze in januari de Artiesten en evenementenbeurs. “De artiesten komen uit heel Nederland”, laat Pieter weten. De optredens van de diverse acts duurde gemiddeld twintig minuten, maar waren allemaal een plaatje om te zien. De Diva bleek over een prima stemgeluid te beschikken, Fratelli Fiasco brabbelde een onverstaanbaar taaltje maar iedereen begreep waar hij het over had en Pistache gaf een show met een schilderende pop.

Uiteraard was er ook Helders talent te bewonderen in de Groene Parel, zoals de Oranjerie eveneens wordt genoemd. Bijna verscholen tussen het groen speelden het Helderse trio Elan Vital, Flora en Fauna hebben hun wortels in Helderse bodem en de Helderse Tafeldame met haar elf hebben eveneens hun woonstee in Den Helder. De vele bewonderende geluiden die tijdens de avond te horen waren leid tot de conclusie dat deze voorstelling beslist navolging verdiend.

FORTuin smaakt naar meer

Vier unieke locaties met vier bijzondere programma’s waren de ingrediënten van FORTuin. Geen mooier begin van Hemelvaartsdag dan een ontbijt in de zon. Doe dit met vijftig mensen aan één lange tafel in de droge gracht van een fort en je hebt een unieke beleving.

Ilse Molijn gaf haar jarige zoon en haar ouders die 49 jaar getrouwd waren dit unieke ontbijt cadeau. Andere gasten vertelden dat zij op Fort Erfprins ooit hun opleiding genoten en in de groep van tien vrienden waren mensen die op Fort Erfprins werken en het nu wel eens op een andere manier wilde ervaren. “Het ontbijt is boven verwachting goed. Het was aangekondigd als een ontbijt van rond 1940”, vertelt één van de ontbijtgangers. De angst dat het ontbijt uit hompen brood en water zou bestaan, was volkomen onterecht, want de gasten konden zich tegoed doen aan fruit, melk, warme dranken en lekkere verse broodjes en uiteraard een gekookt ei. Na het ontbijt volgde een rondleiding door drie ervaren gidsen door gebouw De Gelderland. “Iedere eerste zaterdag van de maand kan via de VVV een uitgebreide rondleiding worden geregeld”, zo lieten zij weten.

Dat de forten van Den Helder een ideale ambiance zijn voor een dagje gezellig uit met de familie, wist Kim Smit van schouwburg De Kampanje al langer. “We hadden al heel lang het idee meer met de forten te gaan doen en wilde daar nu toch eens echt een invulling aan geven. “ Zonder samenwerking lukt niets, Stichting Stelling stelde de forten meteen beschikbaar en andere organisaties zoals De Helderse Vallei en Helder Event deden enthousiast mee. De catering en de overkoepelende organisatie was voornamelijk in handen van Kim en Petra Clowting. “Wat mij betreft mag het een jaarlijks terugkerend evenement worden op Hemelvaartdag”, aldus Kim.

Omdat beleving centraal stond op deze dag werd bij Fort Kijkduin veel aan beweging gedaan. Rik Niks verzorgde de dans waar het publiek graag aan meedeed, afgewisseld door Lijfstijlcentrum en buiten stond Damy met haar pony klaar om kinderen een stukje te laten rijden. Verder kon de bezoeker Jeu de Boules spelen in de buitenlucht of handboogschieten en De Helderse Vallei had een Natuurparcours in het fort gemaakt voor kinderen. Ook aan de geest werd aandacht besteed door Mindfulnes met een workshop intuïtief waarnemen en Hanny Kikkert deed kinderyoga.

Fort Westoever bruiste van de geuren en geluiden. De markt met oude ambachten werd bewierookt door de geur van gerookte poon, op het podium speelden diverse groepen zoals Bark, het Stookerskoor en zanger Richard Postumus en binnen in het fort werd een spannende voorstelling gegeven door zes jongeren uit Den Helder onder leiding van de Cultuur Compagnie. Alle elementen van het fort werden in de voorstelling meegenomen en overal was goed over nagedacht. Zo kon het publiek met lint omwonden samen door één deur, was liefde de rode draad en de gevonden schat in het fort was vrijheid. Wie even een rondje over het water wilde kon met de Tjerck Hiddes van het Reddingmuseum meevaren. Vanaf drie uur was een High Wine, onbeperkt wijn drinken met lekkere hapjes erbij en helemaal passend bij de sfeer van de High Wine de zoete soulklanken van Soul D’Light.

De avond was voor Willemsoord met een Drive in bioscoop. Op Noord was een groot scherm opgesteld waar het publiek vanuit de auto kon kijken naar de al even toepasselijke film Grease. Vanuit 67 auto’s en vanaf 50 stoelen werd lekker meegezongen en de sfeer zat er goed in. Uit het raam van de auto hangen was niet nodig want het geluid was in de auto goed te ontvangen. Een geslaagde afsluiting van een zeer geslaagde dag. Het laat zich aanzien dat Den Helder er weer een prachtige nieuwe traditie bij heeft. Aan de samenwerking van de vele organisaties die deze dag tot een succes maakten, zal het zeker niet liggen, want dat de forten een bakermat zijn voor allerlei kunstuitingen heeft deze dag eens temeer bewezen.

Het mooiste plekje van Jo en Bert

Gekscherend worden ze wel Peppi en Kokki genoemd, want het is een onlosmakelijk duo die het liefst met elkaar alles onderneemt. ‘Happen en sappen’ , zoals zij uit eten gaan noemen, staat hoog op het lijstje van vermakelijkheden en daarom is hun mooiste plekje de stamtafel bij eetcafé De Bras. “Het is laagdrempelig, gezellig en hoewel er eigenlijk geen mooiste plekje bestaat, zoals er ook geen mooiste film bestaat, omdat het afhankelijk is van je stemming en wat er zoal gebeurd om je heen, is De Bras wel een plaats waar we vaak te vinden zijn”, vertelt Jo. Niets ten nadele van de overige horeca want ook daar is het stel heel tevreden over. “We hebben in Den Helder heel wat leuke en goede restaurants die vaak allerlei activiteiten hebben”, laten Bert en Jo enthousiast weten.

Bert Aggenbach werd geboren in Den Haag en was slechts drie weken jong toen hij in Den Helder kwam wonen. “Net zoals bij velen in Den Helder omdat mijn vader bij de marine werkte. Hij groeide op in de Sluisdijkbuurt en deed de vervolgopleiding op de katholieke mulo in de Sportlaan. “Ik ging werken bij het Nioz dat gevestigd was in een gebouw aan Het Nieuwe Diep, maar zat zelf in de dependance aan de Weststraat. Lekker dichtbij huis dacht ik toen, maar al na een paar weken vertrok het bedrijf naar Texel en nu vaar ik al 43 jaar heen en weer met de Teso”, vertelt Bert lachend.

Jo de Jong werd geboren in Amsterdam en ook haar vader werkte bij de marine. “Ik was een kleuter toen we naar Den Helder kwamen.” Zij woonde met uitzondering van drie jaar Curaçao in Nieuw Den Helder, totdat ze zestien jaar geleden haar grote liefde Bert ontmoette. Al vijftien jaar wonen ze nu samen in de Indische buurt en trouwden op 1 april 1999. Jo werkt bij Woningstichting Den Helder en schrijft al jarenlang de filmrecensies voor de nieuwssite Den Helder Actueel. “We zijn gek op films en zijn dan ook heel blij dat we hier een bioscoop hebben met zes mooie zalen”, zegt Jo.

“We zijn ook gek op Jazzmuziek en gaan eigenlijk altijd naar de avonden van de Jazzstichting Nieuw & Diep die steeds in staat zijn bijzondere artiesten naar Den Helder te halen “, vult Bert aan. Hun grote passie is reizen. Inmiddels hebben ze heel wat landen bezocht , zoals Oeganda, Rusland en Afrika, waarvan verslagen en veel foto’s te bezichtigen zijn op hun website www.wereldtournee.nl

De Bras is al ruim veertig jaar een eetcafé, ooit gestart door  Jack Deutekom, later voortgezet door zijn vrouw Beb de Wit. Inmiddels zwaait Monique Bouhof er de scepter. “We hebben de kaart zoals die was overgenomen, maar maken wel alles zelf. Het is een éénmanszaak en de essentie van een eetcafé is dat het een gezellige huiskamersfeer heeft, iets waar we in De Bras goed in zijn geslaagd, denk ik”, laat Monique weten. Bert en Jo beamen dit volmondig. “de stamtafel is op vrijdag avond hét ontmoetingspunt en als we op zaterdag hier lunchen zien we half Den Helder langs lopen. Ook zijn er vaak leuke thema avonden in De Bras, zoals een Italiaanse avond met modeshow of een tapas avond.” De Bras is tot ver buiten de stadsgrens bekend om gerechten als de Mexicaanse gehaktschotel en Bruinenbonensoep en de extra lekkere kruidenboter. Voor Jo en Bert is er maar één plaats waar ze zouden willen wonen en dat is Den Helder. “De schone lucht, de zee, maar ook in onze eigen tuin kunnen we ons dolgelukkig voelen”, aldus Jo en Bert.

De grijze duinen van Den Helder

Dat het duingebied prachtig is en met ieder jaargetijde een andere schoonheid heeft, is bij de inwoners van Den Helder uiteraard bekend. Het is hét recreatiegebied voor  hardlopers, fietsers en wandelaars. Toch ontsnapt veel aan de aandacht wanneer je niet weet waar je op moet letten. Aan de hand van boswachter Chris van der Vliet nemen we een kijkje in de grijze duinen, dat ligt tussen de Zandloper en Duinoord. Juist de grijze duinen zijn in heel Nederland bekend om de vegetatie en bijzondere vogels.

De naam ‘Grijze Duinen’ dankt het duingebied aan de licht grijze waas die over de dun bezaaide vegetatie hangt. “De vegetatie beschermt zichzelf en draait als het ware zo dat het vocht niet teveel verdampt en dat veroorzaakt een wat grijsachtige waas”, meld Chris. Het is een kwetsbaar gebied dat de bezoeker verplicht om op de paden te blijven, want de laag vegetatie is zo dun, dat het vrijwel meteen kapot getrapt wordt wanneer men er op gaat staan. Geen losloopgebied voor honden dus en geen avontuurlijke veldloop dwars door de vegetatie heen. “Alles wat stuk getrapt wordt heeft minstens drie tot vier jaar nodig om weer aan te groeien. Dat is dus gewoon zonde”, legt Chris uit. Gelukkig is alle schoonheid die dit natuurgebied zo rijk maakt, allemaal te zien en/of te horen vanaf de paden.

De konijnen zijn al jaren een dankbare bewoner van het gebied en juist de konijnen maken dat de zeldzame tapuit hier haar broedgebied heeft. “Konijnen en tapuiten dat hoort bij elkaar. De tapuit broed in de lege konijnenholen. Je herkent het mannetje van de Tapuit aan de witte stuit die enorm opvalt. Die witte stuit is bij iedere Tapuitsoort weer anders. Tijdens de baltsvlucht heeft het mannetje het nodig om op te vallen bij de vrouwtjes. Je ziet de mannetjes ook vaak op de top van een duin, van waaraf ze waken over het vrouwtje en het nest. Een ander typerend duinvogeltje is de roodborsttapuit en wie tegen dat de avond valt langs de duinrand loopt bij Duinoord hoort de nachtegaal zingen”, vertelt Chris enthousiast. Sinds 2010 is Den Helder ambassadeur van de tapuit omdat minstens 1/3 van alle tapuiten hier broed.

Niet alleen konijnen maken de grijze duinen aantrekkelijk voor de Tapuit, ook het duinviooltje waarmee de duinen in het voorjaar bezaait zijn, helpen daaraan mee. De vrij zeldzame kleine parelmoervlinder en duinparelmoervlinder komen op het viooltje af, leggen er hun eitjes op en zijn een lekkernij voor de tapuit. “Verder eet de tapuit kevers, langpootmuggen, rupsen en maden en jaagt op gehoor”, aldus Chris. Waar het viooltje bloeit is ook de duinroos te vinden. Andere planten die van de wat kale vlakte houden zijn zomersneeuw. Vanaf een afstand lijkt het echt op sneeuw, maar feitelijk een mossoort is. Het vergeet-me-nietje en duinreigersbek zijn er eveneens te vinden en levermos met zijn aparte vorm bedekt grote stukken van de bodem. Op de meer Noordelijk en westelijk gelegen hellingen valt de meeste regen waardoor de kleine eikvaren zich daar prima thuis voelt. Deze varen houd niet van de volle zon, maar ook niet van teveel schaduw. Het Jacobskruiskruid  komt men overal tegen in de grijze duinen. De plant vormt rozetten van grote groene bladeren en in haar nabijheid ziet men vaak rendiermos. Kortom, in de ongerepte natuur van de grijze duinen valt genoeg te ontdekken.