Désirée komt van Wieringen, geboren en getogen in Den Oever en sinds enkele jaren woonachtig in Westerland, maar werkt in Julianadorp en is verknocht aan Den Helder. “Mijn eerste kennismaking met Den Helder was op de middelbare school. Ik zat op het Johannes College en ging met de bus naar Den Helder. Mijn moeder was zwaar gereformeerd, mijn vader iets minder en tegen dat ik elf jaar was stapten ze uit de kerk.” Désirée was de oudste telg in het gezin met vier kinderen. “Er zit tien jaar tussen mij en mijn jongste broer. We woonden op een boerderij met veel ruimte om te spelen en groeiden op tussen de stoere zeebonken en visserlui want mijn vader had een bedrijf in visserij- en scheepsbenodigdheden.”
Zij heeft uitsluitend goede herinneringen aan haar schooltijd. “We zaten in het gebouw aan
de Sportlaan, daar had het Joco één gebouw. Later kwam het groene zooitje en er werd ook les gegeven in vijf stacaravans. Vanaf mijn zestiende ging ik met de brommer naar school, dat gaf meer vrijheid dan met de bus. Toch dacht ik dat ik na mijn eindexamen nooit meer in Den Helder zou komen”, lacht ze vrolijk. Het liep helemaal anders. “Ik ging werken bij Noorderhaven en heb twee maanden op camping De Zwaluw gewoond. Je gaat uit in Den Helder, onder andere in De Zandloper en dan ontmoet je de liefde van je leven. Ik ging evengoed mijn lerarenopleiding Engels en Nederlands doen en heb een blauwe maandag op een zolderkamer in Amsterdam gewoond,maar dat was echt niks voor mij.”
“Ondertussen werd mijn schoonmoeder ziek en werd Wijnant beheerder van camping De 
Donkere Duinen en later ’t Noorder Sandt. Ik had de illusie dat ik dit wel even naast mijn studie erbij kon doen, maar dat bleek onmogelijk en dus stopte ik met mijn studie. We hebben zes kinderen en drie kleinkinderen. Toen mijn jongste kind naar de kleuterschool ging heb ik mijn studie weer opgepakt en heb mijn acte eerste graad Engels behaald. Ik heb zelfs nog voor de klas gestaan en op het Zwet les gegeven. Maar de camping bleef veel tijd kosten en dus heb ik me uiteindelijk helemaal daar op gericht.” Na de scheiding vertrok ze naar Westerland, maar bleef beheerder van camping ’T Noorder Sandt en stapte in allerlei commissies zoals de ondernemers federatie Julianadorp waarvan zij voorzitter is evenals van regio VVV en Recron Noord-Holland.
Haar mooiste plekje was de uitkijkpost tussen afslag vier (Falga) en vijf (Zandloper), maar
die heeft helaas moeten wijken voor de aanplant van de duinen.”Jammer, je keek vanaf die post over de hele Noordkop uit, als ik op de top stond overzag ik mijn hele leefgebied, tot aan Wieringen toe. Maar eigenlijk is het hele Noorder Duingebied mijn mooiste plekje. Ik kwam hier vroeger veel met de kinderen. We konden hier alle kanten op, het strand, de duinen en zeker nu de kanoroute erbij gekomen is, is het ook een prachtig wandelgebied dat ieder jaargetijde van kleur verandert, de bloembollen in de
lente, de herfsttinten van de bomen in het najaar. En dan de zee waar je de schepen langs ziet varen en steeds weer realiseer ik me hoe gek ik op dit stukje Holland ben. Ik mag graag reizen, vooral naar Engeland en Schotland en ik ben al minstens 25 keer in Londen geweest waar ik toch steeds nieuwe dingen ontdek, maar dit hier is mijn plekje. Ik moet de horizon kunnen zien en nergens zie je dat mooier dan hier.”
In plaats van de uitkijkpost op de top van het duin kan nu een kijkje worden genomen 
vanaf de uitkijktoren langs het fietspad. De toren was het Commandogebouw van het voormalige schietkamp van Defensie. Het beton en asfalt dat nog in de buurt van de toren te zien is, restanten van het voormalige schietterrein, zullen in het najaar van 2012 worden verwijdert waar nodig, zodat het hele gebied weer onderdeel wordt van de natuur. Het vele onderhoud dat de voormalige uitkijkpost op het duin vergde is de reden dat deze verwijdert is. De commandopost is een aardig alternatief, het uitzicht over zee is weliswaar minder maar men heeft er een prachtig uitzicht over het duingebied.
