MFC ‘t Wijkhuis volop in gebruik (2)

“Buurtbewoners moeten werkelijk voor alles hier terecht kunnen. Er zijn zeven vaste gebruikers van het gebouw, GGD, Parlan (buitenschoolse opvang) De Wering (maatschappelijk werk), Het Buurtcollectief, De Eendracht (Consultatiebureau en Jeugd&gezin) de wijkagent en Woningstichting (wijkconciërge). Zij hebben allemaal hun eigen ruimte, maar kunnen ook gebruik maken van de zalen. We hebben namelijk naast de vaste ruimten, zeven multifunctionele zalen, een oefenruimte voor bands, een jongerengedeelte, biljarts en een PC ruimte waar 13 computers staan om les op te geven”, vertelt Paul Kragt enthousiast.

“Naast buurtbewoners kunnen organisaties die hier iets willen doen een zaal huren tegen een buurthuistarief, uitgezonderd commerciële instellingen, die betalen een normale vergoeding. Alle buurthuis activiteiten zoals dansen, bingo, korfbal worden hier ook allemaal georganiseerd. Het is heel divers, kortom, Multifunctioneel. De samenwerking tussen al die organisaties is binnen één centrum makkelijker, hoewel de bezuinigingen van de afgelopen tijd dat soms weer bemoeilijkt. Het bestuur ondersteunt de samenwerking wel en zo organiseren we de grotere feesten zoals Sinterklaas, kerst, de open dagen en de wijkmanifestatie samen met onze gebruikers.”

Dat er verbeterpunten zijn geeft Paul Kragt grif toe. “O ja, natuurlijk. We wisten eigenlijk al op het moment dat we de sleutel kregen een jaar geleden, dat er te weinig opbergruimtes waren. Wat ook ontbrak en wat eerdaags wel gaat komen is een schuur achter het gebouw voor de containers. Wat we ook missen zijn kleine ruimtes, daar is echt behoefte aan. De GGZ maakt bijvoorbeeld gebruik van het gebouw, maar ook vluchtelingenwerk en andere organisaties houden hier spreekuur of intake gesprekken en al snel bleek dus dat er meer kleinere ruimtes nodig waren. Het zijn aandachtspunten waar we zeker bij de invulling van een volgend MFC rekening mee kunnen houden.”

Paul Kragt hoopt dat het MFC in Julianadorp in ieder geval gerealiseerd wordt. “Het stichtingsbestuur voor MFC Julianadorp is opgericht en is in de prille beginfase, maar een definitief besluit is hierover nog niet genomen. In de Schooten fungeert De Boerderij al min of meer als multifunctioneel centrum, dus de noodzaak daar is niet urgent. Voor het centrum zal zeker wel nog wat moeten worden gedaan, hoewel nu de bestaande buurthuizen taken overnemen. Wat het wel moet gaan worden, ligt nog helemaal open.”  Wat er ook te gebeuren staat, het MFC in Nieuw Den Helder kan als voorbeeld dienen, het functioneert en is zowel qua vormgeving als invulling een unicum.

Lees ook: Multi Functioneel Centrum is uniek (1).

Rondje cultuur

Een theatervoorstelling saai, alternatieve films niet te doen en kunst ingewikkeld? Wel nee, na één rondje cultuur in Den Helder weet je als middelbare schoollier beter. Sinds 1996 gaan de leerlingen van 15 en 16 jaar langs allerlei instellingen waar ze van cultuur kunnen proeven en waarbij meedoen het toverwoord is. Triade had en heeft een spilfunctie in deze organisatie en hoewel geen enkel jaar hetzelfde programma heeft, zijn Kopgroep Bibliotheken, Triade en schouwburg De Kampanje altijd van de partij. Het rondje cultuur is een prima opstap ter voorbereiding van het schoolvak culturele en kunstzinnige vorming welke ze in de bovenbouw krijgen.

Gedurende de eerste twee jaar werd een subsidie verstrekt door de LOVK, destijds Centrum voor Kunsteducatie. Ook de gemeente en de provincie deden een duit in het zakje, maar dat is tegenwoordig niet meer zo. Sinds 1999 dragen de scholen per leerling een bedragje bij evenals de diverse instellingen. Het begon allemaal in 1996. Toen werden de leerlingen per bus van locatie naar locatie gereden met in iedere bus een muzikant, zodat de sfeer er lekker inzat als de jeugd op locatie aankwam. Behalve goedkoper kon het ook gezonder en zo wordt vanaf die tijd het rondje op de fiets afgelegd. Een aantal ‘klassiekers’ zijn in de loop van de zeventien rondjes Cultuur veel aan bod geweest, zoals sieraden maken van speksteen, Djembé spelen en er staat altijd wel iets van dans of theater op het ‘meedoen- lijstje’.

Dit jaar konden de leerlingen onder andere kiezen tussen een bezoekje aan de Kunstuitleen, het Reddingmuseum of het Marinemuseum. In het Reddingmuseum werd uiteraard de misttunnel in het programma opgenomen waar de leerlingen letterlijk even de mist ingingen. Natuurlijk werd er heel wat verteld over het Reddingwezen en over alle objecten die in het museum te bewonderen zijn. Bij Triade kon de leerling zich uitleven met Beatcreating op de computer of een workshop theaterbij en bij Cinema Zevenskoop was behalve het zien van een educatieve film ook de filmcabine een bezoekje waard. Hier worden nog de echte films gedraaid op een bijna antieke projector. Nog enkele maanden slechts, want films die hier geschikt voor zijn, worden niet meer geleverd en dan zal ook hier de digitale film noodgedwongen haar intrede doen.

Wat alle rondjes cultuur gemeen hebben is de afsluiting van de dag in Schouwburg De Kampanje met een leuke op de jeugd gerichte voorstelling. Dinsdag en woensdag was dit de voorstelling Dad Named Sue van Rauw Spul, letterlijk meebeleefd door de jongeren. Interactief en vlot met op jongeren toegespitst taalgebruik kwamen op humoristische wijze allerlei maatschappelijke problemen voorbij zonder dat het ook maar een moment zwaar op de hand of respectloos werd. Zo had Kai de Jong geen vader maar twee moeders, verbeeldde Menso Kuik de emotie al spelende op diverse gitaren en werden de meest uiteenlopende zaken moeiteloos aaneen geschakeld in een doorlopend verhaal. Een prima afsluiting van de dag. Het rondje culturr groeit in populariteit, want hoewel het een Helders initiatief is, heeft het inmiddels navolging in meer dan twintig steden in Nederland.

Multi Functioneel Centrum is uniek (1)

Als iemand kan vertellen wat het Multi Functioneel Centrum inhoud is het Paul Kragt.  Als wethouder Welzijn in de periode 2006 – 2010 was hij verantwoordelijk om inhoudelijk invulling te geven aan het MFC en als voorzitter van het huidige bestuur is hij verantwoordelijk voor het operationele deel. Hij heeft dus aan beide zijden van de tafel gezeten en kent het MFC van binnen en van buiten. De naam ’t Wijkhuis werd via een enquête onder de buurtbewoners aan het MFC gegeven. “We hebben toen enorm veel reacties gekregen. De top tien van al die namen zijn gebruikt om de zalen in het gebouw van een naam te voorzien, zoals Het Zilt en het Baken.”

Oorspronkelijk lag het in de bedoeling om vier MFC gebouwen in Den Helder neer te zetten, Julianadorp met 14 000 inwoners kwam daar zeker voor in aanmerking, maar ook in de Schooten, het centrum en als eerste één in Nieuw Den Helder. “Al in het begin van mijn ambtsperiode werden de plannen goedgekeurd door de gemeenteraad. Het gebouw moest vooral toegespitst zijn op de behoefte vanuit de wijk. Nieuw Den Helder was daarbij een logische keus om als eerste een MFC te bouwen omdat in deze wijk met veel verschillende nationaliteiten de noodzaak daarvoor het grootst was.” Voordat aan de bouw begonnen kon worden laaide de discussie weer op of het niet toch beter een Multi- Cultureel centrum kon worden. “Dat kwam omdat in de ambtperiode voorafgaande aan de mijne was besloten een Multi- cultureel centrum te bouwen, maar dat zou dan voor de hele stad moeten zijn en niet alleen voor Nieuw Den Helder. Om beide te realiseren daar was geen geld voor en het MFC voor deze wijk was belangrijker.”

Woningstichting nam de bouw op zich vanuit middelen die zij zelf inbrachten en ook de gemeente en de provincie droegen hun steentje bij. In 2009 werd de eerste paal geslagen en op 14 en 15 november kon de buurt tijdens een groot openingsfeest kennis maken met het gebouw. “We konden hier over de hoofden lopen, zo druk was het tijdens de opening en het gebouw heeft bewezen een sterk aanzuigende kracht te hebben op de buurt. Voor een aantal groepen heeft het wat langer geduurd, maar na ruim een jaar mogen we stellen dat het goed draait hier.”  Het gebouw is ontworpen door architect J.G. Rietvink. Om de laagdrempeligheid van het MFC te verhogen is het gebouw ingericht zoals een winkelcentrum dat word bepaalt door de onregelmatige vorm. Op de tweede verdieping liggen de zalen en op de derde verdieping de kantoren. Het kleurgebruik is geïnspireerd op de verschillende exotische culturen en gevels en daken bestaan uit goudgeel gespoten aluminium beplating.

Glühweinconcert in Huisduiner kerkje

Sinds vijf jaar houden de Odd Fellows zowel in november als februari een Glühweinconcert in het Huisduinerkerkje. Helemaal in het perspectief van de Odd Fellows gaat de opbrengt van het concert naar een goed doel. De Neptunusloge No. 58 zoals de loge heet, doet al ruim 75 jaar lang haar goede werk in Den Helder en zal in april het goede doel kiezen waar de opbrengsten uit activiteiten in 2012 naar toe zal gaan. Het Glühweinconcert heeft altijd een lokaal tintje maar nodigt ook muzikanten uit de regio uit. Helemaal in de stijl van het kerkje dat al zo oud is als Huisduinen zelf, is de muziek sfeervol en harmonieus.  Een goede zondagmiddag besteding met veel luisterplezier.

Bij aanvang was het aan Troubadour Michiel Tegelberg om het publiek te verwennen met eigen geschreven nummers. Zich zelf begeleidend op gitaar zong hij over onderwerpen als onzekerheid en bracht een hommage aan zijn woonplaats Huisduinen. Een optreden dat prima aansloot bij dat van gitarist Hans Laduc. Spelend met een mooi vol gitaargeluid vertelde Hans tussen de nummers door wat hij ging spelen, hoe hij het speelde en waarom. De manier waarop hij dit deed was doorspekt met verfijnde humor, waardoor de anders wat plechtige sfeer van het kerkje luchtig en gezellig werd.

Na enkele muzikale meesterwerkjes voegde zangeres Marika Lansen zich bij Hans op het podium. Marika is een musical zangeres en was in heel wat Nederlandse producties te zien, zoals in Olivia, Ciske de Rat en Phantom of the opera. Met haar heldere stemgeluid en grote bereik wist ze toch de ingetogenheid van de nummers te bewaken zonder aan verstaanbaarheid of volume in te boeten. Op ontspannen wijze informeerde zij het publiek over de achtergronden van de zangnummers. Een duo dat elkaar versterkte in hun kunnen en een sfeervol concert ten beste gaf. Uiteraard deed het concert haar naam eer aan en kon het publiek tijdens de pauze genieten van een lekker warm glas Glühwein.

We noemen haar de HD2

Ze heeft er letterlijk naast gelegen, de botter VD95. Ze kwam van dezelfde werf van Klaas Bater in Monnickendam en uit dezelfde periode, gebouwd in 1876 en lijkt als twee druppels water op de HD2, een botter die menig schip te hulp schoot en de nodige reddingen op haar naam heeft staan. Tijdens de dagenlang aanhoudende storm van oktober 1904 verging de HD2 op 6 oktober bij de Zuiderhaaks. De drie bemanningsleden, de 16- jarige Jan Arpeau, de 38 jaar oude Lubbe Kramer en schipper Jacob Willems lieten daarbij het leven. De 36 jarige schipper spoelde later aan in Petten waar eerder in 1883 zijn vader, een visserman, verdronk. De schipper liet een vrouw en vier kinderen achter.

“Toen ik de geschiedenis las dacht ik, als ik ooit nog een botter restaureer wordt dat de HD2”, vertelt Dirk Reitsma, die heel wat ervaring heeft op dit gebied en onder andere meewerkte aan de restauratie van de Ransdorp28. Dirk doorliep de HTS bouwkunde en is Bouw- en waterkundig ingenieur. Op Willemsoord in de Medemblikkerloods wordt de HD2 laag voor laag gerestaureerd. “Schepen horen thuis in Den Helder. In 1878 waren we een getijdenhaven. Toen de visserij op haar hoogtepunt was lagen er wel honderd botters hier in de haven. De Botter is eigenlijk een Zuiderzeeschip, niet echt zeewaardig met een lage achterspiegel waar de krullers (hoge golven) makkelijk achterop komen waardoor het schip vol kan lopen. Bij de Noordzeebotters ligt dat heel anders, die zijn wel zeewaardig.”

Een jaar lang zocht Dirk stad en land af naar een botter die het waardig was om als HD2 te worden herboren. “De HD2 zelf zal nooit meer boven water komen”, zegt Dirk enigszins weemoedig, maar hij vond zijn schip. De zoektocht leidde hem lang Delfzijl, Zeeland, in Makkum en uiteindelijk naar Zwolle.  “Ik had een schip maar geen geld en dan ga je op zoek naar sponsors. Woningstichting sponsorde 5000 euro en PetersonSBS bekostigde het hele transport. Binnen een maand had ik 30 000 euro bij elkaar gesprokkeld, iedereen was even enthousiast. Niet iedereen sponsorde met geld, soms ook met materiaal, zoals Kramer die een draaibank en 50 beitels doneerden of de familie Daan Groot die voor doorwerkpakken zorgde. Het schip is ondergebracht in de stichting HD2.”

“Op 15 juli 2010 kwam de botter naar Den Helder en sindsdien zijn we met vrijwilligers maar ook met een leer- werktraject voor jongeren druk doende om het schip weer helemaal in de oorspronkelijk staat terug te brengen. Inclusief de Bun, de plek waar de levende vis werd bewaard, want vis kwam in die tijd levend aan bij de visafslag. Soms werken hier mensen met een taakstraf, die vaak zo enthousiast zijn dat ze blijven komen. We hebben vijf vaste medewerkers en bij tijden krijgen we stagiaires die met nautisch gereedschap om moeten leren gaan.“ Inmiddels heeft de HD2 de status van nautisch monument en de Museumhaven zal de thuishaven  zijn. “De totale kosten bedragen bruto een half miljoen. Voor de eerste fase, de ruwbouw van de botter, is het geld aanwezig. Daarna komt de afbouw, zoals de motor, het interieur, mast en zeilen. We werken drie dagen in de week aan het schip, want met teveel tijdsdruk is de lol er gauw vanaf. We hopen over vijf jaar klaar te zijn en dan is het schip beschikbaar om op originele wijze mee te gaan vissen, voor pupillen van de zeevaartschool en voor de liefhebbers.”

Hofkapel De Bloaspoepers

Iedere stap die Prins Carnaval zet word begeleid onder de vrolijke noten van de hofkapel. Sinds 1996 speelt het dweilorkest de Bloaspoepers, een afvaardiging van het Helders Fanfare Corps, bij de Krabbetukkers. Het Corps werd opgericht op 28 mei 1923. Zij deelde dirigent majoor Snaphaas met de Marinekapel, die grotendeels bestond uit dienstplichtigen. De marine had sinds 1968 haar eigen carnavalsvereniging De Klauwen Douwers en vroegen de Marinekapel als dweilorkest. Na dat eerste optreden vroeg Snaphaas aan het Helders Fanfare Corps of dit niet meer iets voor hun was. Dit was niet tegen dovenmansoren gezegd en in september 1969 werd het dweilorkest De Bloaspoepers officieel opgericht.

Onder leiding van Jaap Kok werd een carnavals repertoire ingestudeerd. “Jaap is onze muzikale duizendpoot. Hij arrangeert en schrijft al vanaf het begin de muziek voor ons”, vertelt Koert Sloot, die sinds 1981 het stokje van bandleider overnam. “Je moet de carnavalsvereniging als een hofhouding zien, met de Prins, zijn ‘wijze’ raad van elf en daar hoort een Hofkapel bij. We gaan niet los van elkaar ergens heen. Als de Prins zijn rondje maakt langs de scholen gaan we mee, als het seniorenrondje word gemaakt, spelen we een belangrijke rol en tijdens het grote feest zijn we in Bastion Pierre te vinden.” De aftrap van het carnaval begint met de overhandiging van de stadssleutel in het gemeentehuis. “Dan wordt er een hele act opgevoerd door de burgemeester en de Prins en de gemeenteraad doet ieder jaar iets. Dit jaar brengen ze een lied en wij begeleiden ze”, zegt Koert trots.

Voordat de kapel officieel hofkapel van de Krabbetukkers werd waren de Bloaspoepers eerder de hofkapel van carnavalsverenigingen als De Vogelpoepers uit de Vogelwijk, de Piet Hein Rakkers uit de van Galenbuurt en de verzakers, een kaartclub in het centrum. Tijdens de Sinterklaasperiode veranderen De Bloaspoepers al sinds 1983 in een Pietenkapel.   “Tot twee jaar terug waren we bij iedere intocht aanwezig. We waren in die jaren ook het vaste orkest van de Sint Nicolaas vereniging. Helaas is dat nu niet meer zo. De organisatie van de intocht vond twee Pietenbands teveel. De liedjes zijn niet verloren, we spelen die periode nog volop, zoals in Den Oever en allerlei andere plaatsen.”

Een ander jaarlijks evenement waar De Bloaspoepers naar uitkijken zijn de Bemmelse dweildagen. “Iedere tweede zondag in juni in Bemmel spelen daar zo’n 110 dweilorkesten. Je hebt drie klasse waarin je kunt spelen. De wedstrijdklasse, daarin beoordeeld een jury hoe je speelt, de show en de kleding. De Leutklasse bestaat uit twee klasse, je kunt op één van de podia spelen of in het veld tussen de mensen en dat doen wij dus.” In 2006 werden De Bloaspoepers in Bemmel uitgeroepen tot de origineelste band. “We hebben geest, uitstraling en dat pakt het publiek meteen op. Overal waar we spelen komen mensen meteen in beweging. Tijdens de Bemmelse dagen lopen mensen van de organisatie tussen het publiek door en kijken hoe er op de muziek wordt gereageerd en zo wonnen we dus in 2006”, aldus een vrolijke Koert.

Het mooiste plekje van Willem Koning

Geboren in Harderwijk maar vanaf zijn tiende jaar opgegroeid in Den Helder heeft Willem best een sterke band met deze stad. Hij is de oudste zoon en heeft twee zussen en een broer. Willem doorliep de lagere school in Bloemendaal. “Mijn ouders waren gereformeerd en vonden het belangrijk dat we op een gereformeerde school zaten. Ik kon daar de MAVO in drie jaar doen, dus verloor er niets mee. De Guido de Bresschool was een bekende school, daar kwamen ze van heinde en verre naartoe.” Aansluitend haalde hij zijn HAVO diploma op het Nieuwediep in Den Helder.

Willem is een druk baasje. Projectleider bij De Vries en Van der Wiel, bedrijfsleider van VOF ’t Oost, een bagger- en grondverwerkingsbedrijf en daarnaast raadslid in de gemeenteraad voor de Christen Unie. De weekenden besteed hij zoveel mogelijk aan zijn twee dochters van zeven en vier jaar. Zijn grootste hobby is gitaarspelen en zingen. “Nee, niet voor zalen of zo, gewoon in de vriendenkring. Als de gelegenheid zich voordoet is het leuk om de gitaar er even bij te pakken”, zegt hij vrolijk.

Zijn mooiste plekje is de Donkere Duinen. “Ik vind het net een sprookjesbos, het heeft iets magisch. Het is rustgevend, de geur van dennen, de diversiteit, maar ook het lichtspel tussen de bomen is geweldig, zowel in de volle zon als bij schemer. De Donkere Duinen leent zich voor alles, je kunt er een rondje hardlopen, eendjes voeren met de kinderen of gewoon lekker wandelen. Ik woon op vijf minuten afstand en als kind speelde ik er al verstoppertje of oorlogje. De oude uitkijktoren stond toen nog in het bos en wanneer je daar inklom kon je net over de toppen van de bomen over Den Helder heen kijken. Het was dan net of je in een heel andere wereld terecht kwam. We klommen ook wel eens via de buitenkant omhoog, dat hoef je bij de nieuwe uitkijktoren niet te proberen, die is veel te hoog”, lacht Willem ondeugend. “De naam Donkere Duinen prikkelt al mijn fantasie. Je zou er best een echt sprookjesbos van kunnen maken. Een grote paddenstoel, een huisje van Hans en Grietje, maar dan wel zo gemaakt dat het geïntrigeerd is in het bos, alles van duurzaam materiaal en of het er altijd al heeft gestaan, met een grote speelplek in het midden, dat lijkt me wel wat.”

De Donkere Duinen is een aangelegd stuk bos, ooit bedoeld als stadspark en werd mede mogelijk door de werkvoorziening tussen 1917 en 1920. Het land bestond voornamelijk uit moerasgronden. De naam ‘Donkere Duinen’ was van oudsher aan dit gebied verbonden en het natuurpark behield die naam. Ook de eendenvijver is aangelegd. Het park werd in 1931 officieel geopend in bijzijn van de Commissaris van de Koningin provincie Noord-Holland de heer L.J. Quant en burgemeester Driessen. Laatstgenoemde was een groot voorvechter van de aanleg van het park.